Hominem te esse memento! ( Pamiętaj, że jesteś człowiekiem!)

Życie niesie ze sobą wiele wzlotów i radości, nadziei, wiary we własne siły, ale także rozczarowania, załamania, ból cierpienie, choroby, bezradność. Od urodzenia po starość każdy z nas narażony jest na zdarzenia, których skutków nie da się przewidzieć, na przypadek, który rządzi losem. Każdy z nas korzystał, korzysta i będzie korzystał z pomocy ojca, matki, rodziny czy szerzej – społeczeństwa. Człowiek może rozwijać się w pełni tylko wśród ludzi, przy współudziale innych.

Taka jest natura człowieka.

Gdy rodzina jest i podejmuje właściwie swe role, także w sytuacjach kryzysowych swych członków, społeczeństwo nie ma potrzeby ingerowania. Są jednak sytuacje gdy wsparcie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka jest obowiązkiem społecznym. Stosunek do ludzkich słabości, choroby, cierpienia, niepełnosprawności, ubóstwa, starości bez oglądania się na winy czy pochodzenie jest miarą człowieczeństwa. Mimo, że pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa to oczywistym jest, że żadne państwo, nawet to najzamożniejsze, najlepiej zorganizowane nie jest w stanie zapewnić pełnej opieki i wsparcia wszystkim potrzebującym, chorym, niepełnosprawnym i starym. Dlatego tak istotna jest rola organizacji pozarządowych. Zwraca na to uwagę ustawa o pomocy społecznej w Art. 2.2 wskazując, że pomoc społeczną organizują organy administracji rządowej i samorządowej, współpracując w tym zakresie, na zasadzie partnerstwa z organizacjami społecznymi i pozarządowymi, Kościołem Katolickim, innymi kościołami, związkami wyznaniowymi oraz osobami fizycznymi i prawnymi. Korzystając z pomocy, sami jesteśmy zobowiązani do zaangażowania się w losy bliźnich. To nie tylko solidaryzm społeczny i poczucie spójności z tymi którzy potrzebują wsparcia, ale także przejaw zwykłego człowieczeństwa.

Będąc blisko potrzebujących, cierpiących, ubogich nie oglądając się na innych sami pomagamy.

To najbardziej ludzkie, zwyczajne, prawdziwe. Jest autentyczny adresat - jesteśmy my.

Fundacja Viribus Unitis jest zinstytucjonalizowaniem tego sposobu myślenia. Kieruje się ku drugiemu człowiekowi, rodzinie. Została powołana w celu wspierania procesu rozwoju społeczeństwa między innymi poprzez: organizowanie pomocy i prowadzenia wszechstronnej działalności w zakresie ochrony zdrowia i życia oraz pomocy społecznej a także rehabilitacji inwalidów. Swoje cele realizuje organizując i prowadząc ośrodki wsparcia dla dzieci i młodzieży, ludzi niepełnosprawnych, upośledzonych i chorych umysłowo także starszych oraz rodziny w kryzysie. Hominem te esse memento! ( Pamiętaj, że jesteś człowiekiem!).

Nasza codzienność jest sprawdzianem tej łacińskiej sentencji, naszej miłości do drugiego człowieka i wyrażaniem jej w konkretnym działaniu na rzecz potrzebujących. Miłość człowieka. Poszanowanie godności ludzkiej. Opieka nad rodziną, dzieckiem, ludźmi chorymi i w podeszłym wieku. Zapobieganie zjawiskom marginalizacji, wykluczenia regresji społecznej.

Z tego wynika nasze pragnienie niesienia pomocy innym. Pomoc ta wymaga jednak ujęcia w formy instytucjonalne.

Fundacja jako organizacja pozarządowa przy wsparciu organów administracji rządowej i samorządowej oraz sponsorów i ludzi dobrej woli może być skutecznym ośrodkiem wsparcia dla osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokajania niezbędnych potrzeb umożliwiających im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Instytucjonalne formy wsparcia realizowane obecnie przez Fundację Viribus Unitis a także te, które pragniemy realizować w przyszłości, mają na celu stworzenie miejsc dających poczucie oparcia, spokoju, bezpieczeństwa, także wtedy gdy traci się nadzieję, wiarę. Także w chorobie, cierpieniu i samotności. Uważamy, że wspieranie rodziny i osoby poprzez różne formy ośrodków dziennych, czy pobytu czasowego są zdecydowanie lepszym rozwiązaniem niż wyrwanie z naturalnego środowiska oraz rodziny. Środowiskowy Dom Samopomocy, Świetlica Opiekuńczo-Wychowawcza, terapie w miejscu zamieszkania, różne formy otwarte wsparcia dla środowiska są formami opieki dzięki, którym nasi podopieczni nie trafiają do stacjonarnych domów opieki społecznej, domów dziecka, nie wejdą w konflikt z prawem czy po prostu będą mogli uzyskać wsparcie w sytuacji kryzysowej.